- Dzień dobry. - Dzień dobry, madame.
Dzień dobry.
Nowa dostawa. Z pewnością masz tam znakomite książki.
W końcu cię mam!
Nie pierwszy raz mnie okradasz, złodziejaszku!
- Opróżnij kieszenie. - To boli!
Opróżnij je, albo zawołam żandarma.
Rób, co każę!
Do czego ci to wszystko?
- Drugą też. - Nic w niej nie ma.
Gdzie jest nadzorca?!
Duchy.
Ty narysowałeś te obrazki?
Czy to ty je narysowałeś?
Komu to ukradłeś?
- Nikomu. - Jesteś złodziejem i kłamcą.
Wynoś się stąd.
- Niech mi pan odda notes! - Już nie jest twój!
Należy do mnie i zrobię z nim, co zechcę! Może go spalę!
- Nie! - To powiedz mi, kto to narysował!
Wynoś się stąd, złodziejaszku!
Co tu jeszcze robisz?
- No już! - Maximilian, wyczuwasz niegodziwość?
Łobuzerstwo? Deprawację? Szukaj!
Przepraszam, przepraszam! Z drogi!
Odsunąć się! Przejście!
Odsunąć się!
Z drogi!
Co?!
Wilk!
Przesunąć się!
Rozejść się.
Zatrzymać to dziecko! Pojmać go! Monsieur Frick!
Z drogi!
Proszę wybaczyć!
Przepraszam pana!
Do groma!
Nie! Zatrzymajcie pociąg!
Pomocy! Ratunku!
Zatrzymać go!
Przesunąć bagaże!
Bardzo przepraszam.
Niedobry piesek.
HUGO I JEGO WYNALAZEK
Wiem, że tu jesteś.
Jak się nazywasz, chłopcze?
Hugo. Hugo Cabret.
Trzymaj się z dala ode mnie, Hugo Cabrecie.
Bo zaciągnę cię do nadzorcy.
Zamknie cię w ciasnej celi
i nigdy nie wyjdziesz, nie pójdziesz do szkoły,
nie ożenisz się i nie będziesz miał dzieci,
które poszłyby w twoje ślady.
Proszę mi oddać notes.
Idę do domu go spalić.
- Nie może pan. - A kto mnie powstrzyma?
Wyglądasz na zziębniętego.
Jest mi gorąco. Tak mnie zdenerwował.
- Kto taki? - Jeden dzieciak.
- Kim jesteś? - Twój dziadek ukradł mi notes.
Muszę go odzyskać, zanim go spali.
Papa Georges nie jest moim dziadkiem.
I to nie on jest złodziejem. Ty jesteś.
Nikim więcej, jak tylko...
...nicponiem.
- Musisz stąd iść. - Nie bez notesu.
Czemu tak ci na nim zależy?
Nie mogę powiedzieć.
To jakaś tajemnica?
- Tak. - O rany, uwielbiam tajemnice.
- Powiedz mi szybko. - Nie.
Jeśli mi nie powiesz, to będziesz musiał odejść.
Nie bez mojego notesu!
Wpadnę w kłopoty.
Idźże do domu.
No dobra.
Dopilnuję, by go nie spalił.
Teraz już idź.
- Co to? - Nazywa się to automat.
- Automat? - Leżał na poddaszu muzeum.
Co on robi?
Zawiera mechanizm, jak pozytywka.
Najbardziej skomplikowany, jaki widziałem.
Ten... potrafi pisać.
- Musi pochodzić z Londynu. - Jak mama.
Ona była z Coventry, a do Londynu się przeniosła.
Gdy byłem mały, takich maszyn używali magicy.
Niektóre chodziły lub tańczyły, inne śpiewały.
Zawsze jednak oparte były na mechanizmie sprężynowym.
Spójrz na to.
Możemy go naprawić?
Nie wiem.
Jest bardzo zardzewiały. Trudno będzie znaleźć odpowiednie części.
Oczywiście, że możemy go naprawić. Jesteśmy zegarmistrzami.
Ale tylko po pracy w zakładzie i w muzeum. Rozumiesz, prawda?
Włożymy to z powrotem. Ustabilizujemy...
Idealnie.
Widzisz to? Kolejne utrudnienie.
- Kolejna tajemnica. - Podoba ci się to.
Zamek w kształcie serca. Niestety nie mamy klucza.
Ja naprawię układ, a...
Wujek Claude.
Był pożar.
Twój ojciec nie żyje.
Pakuj rzeczy. Pójdziesz ze mną.
Szybko!
Przyuczysz się do fachu, będziemy mieszkać na dworcu.
Nauczę cię jak dbać o zegary.
Te pomieszczenia dawno temu służyły zawiadowcy.
Nikt już o nich nie pamięta.
Będziesz spał w rogu.
Kładź się. Zaczynamy o 5 rano.
- A co ze szkołą? - Koniec ze szkołą!
Tu nie będzie na to czasu.
Gdyby nie ja, trafiłbyś do sierocińca.
Czas...
U mnie czas to... 60 sekund w minucie.
60 minut w godzinie.
Czas jest wszystkim. Wszystkim.
Czas, czas, czas...
Dzień dobry.
Pomyślałem sobie...
...żart niczego sobie.
Przestań! Nie, Schatzi! Zostaw!
Nie, nie, nie!
Wracajcie!
To tylko mały piesek.
Uważaj, proszę! Nadepniesz na niego!
Nie zrób mu krzywdy!
- Dzień dobry! - Dzień dobry, słońce.
Dzień dobry panu. W czym mogę pomóc?
Poproszę te.
Spodziewałem się ciebie.
Muszę odzyskać notes.
Dlaczego tak ci na nim zależy?
Pomoże mi...
...coś naprawić.
Odejdź.
Odejdź już, proszę.
Czekaj!
- Przepraszam, ja... - Widziałam.
- Płaczesz? - Nie.
Nie ruszaj się.
Nie ma się czego wstydzić.
Sydney Carton płacze. Heathcliff też.
- W książkach wszyscy płaczą. - Mogę sam.
Musimy pomówić. To niebywale ważne, ale...
Ale nie tutaj. Jesteśmy zbytnio...
...na widoku.
- Chodź. - Dokąd idziemy?
Do najbardziej zdumiewającego miejsca na ziemi.
To Nibylandia, Kraina Oz i... wyspa skarbów w jednym.
- Dzień dobry, monsieur Labisse. - Isabelle.
Pozwoli pan, że przedstawię, monsieur Hugo Cabret,
mój długoletni i bliski towarzysz.
Monsieur Cabret.
Dzień dobry.
Za te panu dziękuję.
Bliska jestem zauroczenia Davidem Copperfieldem. Fotografika?
- Tylny róg, lewa strona, górna półka. - Dziękuję.
- Co jest takie ważne? - Papa Georges nadal ma twój notes.
Nie spalił go. Tamto było dla zmyłki.
- Dlaczego? - Tego nie wiem.
Ale bardzo go zdenerwował.
On i mama Jeanne rozmawiali o nim do późna.
Wydaje mi się, że płakał.
Czemu mi pomagasz?
Bo to może być przygoda. A żadnej dotąd nie przeżyłam...
...nie licząc książek.
Powinniśmy działać bardzo...
...pokątnie.
A tak w ogóle, na imię mi Isabelle. Chciałbyś jakąś książkę?
Monsieur Labisse mi je pożycza. Tobie też by mógł.
- Nie. - Nie lubisz książek?
Nie... Lubię.
Z ojcem czytywaliśmy Verne'a.
Chodźmy.
- Jak mogę odzyskać notes? - Powinieneś mu się postawić.
Ale nie wspominaj, że rozmawialiśmy.
Pomogę, na ile będę mogła.
Bądź stanowczy.
Idź sobie.
Napraw to.
Powiedziałem napraw.
Wiem, że kradałeś części.
Możesz użyć tego, co zostało.
- Niech pan mi odda notes. - Talentu ci nie brak.
Ale musisz udowodnić, że stać cię na więcej.
- Możesz na niego zapracować. - Jak?
Przychodź codziennie,
aż uznam, że odpracowałeś skradzione mi rzeczy.
Ode mnie będzie zależało, kiedy...
...zasłużysz na swój notes, jeśli w ogóle.
- Mam już pracę. - Złodziejstwo to nie praca.
Mam inną pracę. Będę przychodził, gdy będę mógł.
Zaczniesz jutro. Idź sobie.
Zacznę od razu.
Nie tę, drugą.
Czy to pańska karta?
Gdzie on jest?
Młodzieńcze.
Gdzie masz opiekunów? Odpowiadaj!
- Nie mam. - Nie masz rodziców?
- Nie! - Doskonale.
Zatem prosto do sierocińca. Czego szukałeś w tej butelce?
To twoja butelka?!
Twoja papierowa torba?
Twoja torba? Jest oczywistym...
Tu Gustave Daste. Tak, kolejna sierota.
Tym razem wtargnięcie i kradzież.
Jego ręka wtargnęła do papierowej torby, z zamiarem uprowadzenia jej zawartości.
Przedmiot rabunku? Ciastko.
Cicho bądź!
Przestań mi tu szlochać, ty łobuzie z lepkimi łapami.
Nie mówiłem do pana. Darzę pana najwyższym szacunkiem.
To nie był komentarz na temat pana żony.
To niedorzeczne.
Pierwsze słyszę te plotki. Tego nie byłem świadom.
Z pewnością wkrótce wróci.
- Ruszaj się, mały szkodniku. - To ten złodziej ciastek?
- Nie inaczej. - Kogo będziesz teraz okradał?
- Przepraszam za to z żoną. - Co powinienem zrobić?
- Z czym? - Z jej odejściem.
- Przestań! - Nawet nie próbuj.
Dalej, właź do środka!
- Myśli pan, że jest moje? - Co?
Nie wiem co robić. Spodziewa się dziecka.
- Na pewno pana. - A kogóż by innego?
A tak, oczywiście, że pana. Kiedy ostatnio pan z nią współżył?
Było coś w ostatnim roku?
- Nie wydaje mi się. - Bardzo podejrzane.
Gdyby pan ją widział, proszę...
- Na pewno chce pan, by wróciła? - Tak, bardzo ją kocham.
Gotowe? Raz, dwa, trzy!
Idealnie.
"Robin Hood". Oglądałem film.
Z Douglasem Fairbanksem. Widziałaś go?
Nigdy żadnego nie oglądałam.
- Co? - Nie jest to jakieś okropieństwo?
Nigdy nie widziałaś filmu? Żadnego?
Papa Georges mi nie pozwala.
- Jest co do nich bardzo zasadniczy. - Ja uwielbiam filmy.
Ojciec zawsze zabierał mnie na urodziny.
Hugo...
...czy twój ojciec nie żyje?
Nie chcę o tym mówić.
Isabelle...
...chciałabyś przeżyć przygodę?
FESTIWAL KINA NIEMEGO
Możemy mieć kłopoty.
Tylko wtedy to prawdziwa przygoda.
Jak tu weszliście?!
Żebym was tu więcej nie widział!
Czemu papa Georges nie pozwala ci oglądać filmów?
Nie wiem. Nigdy nie powiedział.
Rodzice na pewno by mi pozwalali.
Co się z nimi stało?
Umarli... gdy byłam mała.
Ale papa Georges i mama Jeanne są moimi rodzicami chrzestnymi,
więc mnie przygarnęli.
Na wiele mi pozwalają, nie licząc filmów.
Ojciec ciągle mnie na nie zabierał.
Opowiadał mi o pierwszym, jaki w ogóle widział.
Wszedł do ciemnego pomieszczenia i na białym ekranie
zobaczył rakietę lecącą do oka istoty, będącej księżycem.
- Wleciała prosto w nie. - Naprawdę?
To było dla niego, jak przeżyć sen na jawie.
Kino było wyjątkowym miejscem...
...do którego chodziliśmy, oglądaliśmy filmy i...
...wtedy nie tęskniliśmy tak bardzo za mamą.
Często o nim myślisz, prawda?
Przez cały czas.
Hugo...
gdzie mieszkasz?
Tam.
Wujek nauczył mnie, jak obsługiwać zegary.
Więc tym się zajmuję.
Może kiedyś wróci, chociaż wątpię.
Nie boisz się, że ktoś się dowie?
Nie, póki zegary chodzą i nikt mnie nie widzi.
- Zachowuj się naturalnie. - Co?
Po prostu idź. Zachowuj się naturalnie.
A co teraz robię?
Wy dwoje, stać!
Podejdźcie tu.
- Dzień dobry, monsieur. - Gdzie wasi rodzice?
Ja pracuję z moim papą Georgesem w sklepiku z zabawkami.
Z pewnością mnie pan tam widział. A to mój kuzyn z prowincji, Hugo.
Proszę mu wybaczyć.
Jest nieco... prostacki. Żeby nie powiedzieć, tępawy.
Biedactwo.
Maximilianowi nie podoba się twoja postawa, młodzieńcze.
Jest zaniepokojony twoim wyglądem.
Denerwuje go twoja twarz. Czemuż miałaby mu się nie podobać?
Być może wyczuwa mojego kota.
- Kota? - Tak.
Christina Rossetti się zowie, na cześć tej poetki.
Mam zadeklamować?
Serce me niczym śpiewający ptak w gnieździe u wezbranej wody
Serce me niczym drzewo jabłoni z konarami ugiętymi ciężarem...
Już dobrze, dobrze. Resztę znam.
Wystarczy poezji na dzisiaj.
Jestem miłośnikiem poezji, zwłaszcza tej Chris... tiny.
- Rossetti. - Ona jest... tak.
Jedną z moich ulubionych. Wiem, że Rossetti.
Uwielbiam poezję, ale... nie na dworcu.
Tu się wsiada do pociągu albo wysiada.
Ewentualnie pracuje w sklepikach, czy to jasne?
- Tak, proszę pana. - Uważajcie sobie.
No już, idźcie.
Tępawy?
Skoro właśnie uratowałam ci życie,
może pokażesz mi swoją gawrę?
- Moją co? - Gdzie mieszkasz.
Muszę już iść. Mam coś do zrobienia.
Zaczekaj!
Ty widziałeś mój dom. Nie czas, abym zobaczyła twój?
W końcu, jestem twoim jedynym przyjacielem.
- Nie jesteś. - Zagadkowość ci nie przystoi.
- Co kombinujesz? - Muszę iść.
Nie powinienem był opuszczać stacji.
Hugo!
- Skąd go masz? - Nie twoja sprawa.
- Potrzebuję go. - Po co?
Po prostu potrzebuję.
Nie, dopóki nie powiesz mi po co.
Chodź.
To jest cudowne. Czuję się niczym Jean Valjean.
A to jest najprzedniejsze.
Co to jest?
Automat.
Ojciec go naprawiał... zanim zginął.
Dlaczego mój klucz miałby pasować do maszyny twego ojca?
Wygląda na smutnego.
Myślę, że on czeka.
Na co?
Aż będzie znowu działał.
Wykonywał to, do czego został stworzony.
Co się stanie, gdy go nakręcisz?
Nie wiem.
O co chodzi?
Wiem, że to głupie...
ale myślę, że może to być wiadomość od ojca.
Ale ze mnie idiota. Myślałem, że go naprawię.
- Hugo... - Jest zepsuty!
Zawsze był!
Posłuchaj...
Nie musi tak być.
- Możesz go naprawić. - Ty nie...
Ty nie rozumiesz.
Myślałem...
...że gdy go naprawię, nie będę już samotny.
Hugo!
Hugo, spójrz! Jeszcze nie skończył!
On nie pisze...
...on rysuje.
To film, który ogądał mój ojciec.
Georges Melies?
Tak nazywa się papa Georges.
Dlaczego podpisał się jego nazwiskiem?
Nie wiem.
Dziękuję.
To była wiadomość od mojego ojca.
Teraz musimy ją rozwikłać.
Chodź.
Isabelle?
Mamo Jeanne, musimy z tobą pomówić.
To jest Hugo Cabret.
Dobry wieczór pani.
Znakomite maniery... jak na złodzieja.
Nie jestem złodziejem.
O co chodzi, Isabelle?
To strasznie długa historia, którą aż trudno opisać,
ale kilka tygodni temu...
Czekaj!
Mamo?
Och, dzieci.
Co wyście zrobili? Skąd to macie?
- Nazwie mnie pani kłamcą. - Nie, moje dziecko.
Mechaniczny człowiek go narysował.
- Macie go? - Mój ojciec znalazł go w muzeum.
Nikt go nie chciał. Naprawiliśmy go.
Ale potrzebowalibyście mojego...
...klucza.
- Który dałam tobie. - Nie, mamo, on...
Zabierzcie to stąd. Nie będziemy odgrzebywać przeszłości.
Co by się nie działo, papa Georges nie może tego zobaczyć.
- Proszę powiedzieć o co chodzi. - Wyjdź! Nie twoja sprawa.
Musicie o tym zapomnieć.
Ciężko pracowaliśmy z ojcem, by go naprawić.
Tylko to mi po nim zostało.
Muszę dowiedzieć się, co to znaczy.
Proszę.
Jesteś za młody, żeby zrozumieć.
Żeby poznać taki smutek.
- To papa Georges. - Nie może cię zobaczyć.
Po cichu!
Bądźcie cicho. Spróbuję go wywabić z mieszkania.
Macie być absolutnie cicho.
Spojrzała na szafę.
Już ją przeszukałam, żeby znaleźć twój notes.
Sprawdzę jeszcze raz. Stań na straży.
Kapitalnie.
- Gdzie Fizzie? - Właśnie wyszła.
Nie widziałeś jej na schodach?
- Nie. - Nie? Cóż...
Popatrz.
Musimy to zbadać.
Ja spróbuję. Jestem wyższa.
Zapukaj w to.
Powrót z zaświatów.
Przestań, Georges.
- Przestań! To twoje dzieło! - Dzieło?!
A kim jestem?
Jedynie ledwo przędącym handlarzem! Zepsutym mechanizmem.
Zaufałem ci.
Tak mi się odwdzięczasz?
Jesteś okrutny.
Okrutny.
Powinnam wrócić.
Dziękuję...
...za dzisiejszy film.
Doceniam to.
Przepraszam, ja...
Znasz tę powieść?
Czytaliśmy ją razem z ojcem.
Miała być dla... mojego chrześniaka.
Ale sądzę, że czekała...
...na ciebie, monsieur Cabret.
- Mogę liczyć na kolejną filiżankę? - Jeszcze się parzy. Wkrótce.
Na małą czarną, jak na wszystko inne, należy wybrać stosowny moment.
Gdyby tylko było wiadomo, który to.
Gustavie, miej odwagę. Przywitaj się z nią.
Zaprezentuj mi swój najpiękniejszy uśmiech.
Powiedziałam najpiękniejszy.
Piękny.
Promienny!
Dziękuję.
Mademoiselle Lisette. Łaskawe dobry wieczór.
- Pan nazdorca. - Tak.
Tak.
- Cudowne te bukieciki. - Dziękuję.
Pochodzą z Gourdon.
Przyjechały nocnym pociągiem, są bardzo świeże.
Gourdon.
Piękne okolice.
Żyzne.
Pogoda... krowy i to całe muczenie.
Idealnie uformowane wymiona.
Czy one... Czy one pachną?
Czy to pachnące kwiaty?
Tak, odrobinę... Śmiało.
Zostałem ranny na wojnie, to się już nie wyleczy.
Miłego wieczoru, mademoiselle.
Ja straciłam brata.
Gdzie?
Pod Verdun.
Miłego wieczoru.
Pani również, mademoiselle Lisette.
Biblioteka Akademii Filmowej.
Proszę?
Biblioteka Akademii Filmowej.
Znajdziecie tam wszystko na temat filmów.
Poziom drugi, rząd czwarty, sekcja trzecia...
...i górna półka.
Wynalezienie snów...
...Renego Tabarda...
Historia pierwszych filmów.
"W 1895 zaprezentowano jeden z pierwszych filmów.
Nosił tytuł "Wjazd pociągu na stację w Ciotat"
i był tylko ujęciem pociągu wjeżdżającego na stację.
Widząc pędzącą z ekranu lokomotywę,
widownia krzyczała, sądząc, że grozi im niebezpieczeństwo.
Nikt wcześniej czegoś takiego nie widział.
Wkrótce pokaz ruchomych obrazów urósł do czegoś więcej,
gdy filmowcy odkryli,
że nowy środek przekazu może służyć opowiadaniu historii."
"Filmowiec, Georges Melies... jako jeden z pierwszych zauważył...
że filmy mają moc... uwieczniania snów.
Ten wielki pionier świata filmu zginął podczas...
I wojny światowej."
Zginął?
- Podczas wojny? - Interesujecie się Meliesem?
Tak.
- Przecież wolno. - Czyżby?
Jest moim ojcem chrzestnym.
I ma się całkiem dobrze, dziękuję bardzo.
To niemożliwe.
Zapewniam pana...
...to prawda.
Dlaczego miałbym wam wierzyć?
Ponieważ...
Ponieważ to prawda.
Melies żyje?
Chodźcie ze mną.
Twój ojciec chrzestny to moja pasja.
Był wielkim filmowcem.
Tu podczas pracy w studiu.
A to ulotka jego spektaklu.
To jest zegar wielkiej tajemnicy, zrobiony przez jego mentora, Robert-Houdina.
A to...
jedna z jego kamer.
- Był magikiem? - Tak, zaczynał na scenie.
- Jak zaczął robić filmy? - Nikt do końca nie wie.
Spójrz, jaki szczęśliwy.
Profesorze Tabard, czy nie chciałby pan...
go poznać?
Już go poznałem.
Mój brat pracował jako stolarz przy jego dekoracjach.
Któregoś dnia zabrał mnie do studia.
To było... jak ze snu.
Cały budynek był ze szkła.
Zrobiono tak, by uzyskać więcej naturalnego światła,
ale w moich oczach, był to swego rodzaju...
zaczarowany zamek.
Pałac ze szkła.
Potrzebujemy więcej światła!
- Odsłońcie żaluzje. - Proszę je bardziej odsłonić!
Opuścić plan, wszyscy za wyjątkiem aktorów.
Tylko aktorzy zostają. Reszta opuścić plan!
- Dlaczego robimy dubla? - Homar stał przed syreną.
Gdyby się coś zdarzyło, to krzycz "zablokowany".
Gdyby było czysto, to krzycz "czysto".
Jeśli zastanawiałeś się skąd biorą się twoje sny...
...to się rozejrzyj.
Tu się tworzą.
Panie i panowie, słońce zachodzi!
Wojownicy, homary i syreny na pozycje. Akcja!
Łącznie nakręcił przeszło 500 filmów.
Swoimi czasy był niesamowicie popularny.
To... dlaczego przestał?
Do dzisiaj sądziłem, że zginął na wojnie...
...jak wielu innych.
- Możemy zobaczyć jego filmy? - Bardzo bym chciał,
lecz czas nie był łaskawy dla starych filmów.
Z tego co wiemy, to jedyny, jaki przetrwał.
Jeden spośród setek.
Ale nadal...
...to arcydzieło.
Tabard musi pokazać papie Georges'owi ten film.
Zobaczy, że nie został zapomniany.
Powinnam mówić mamie Jeanne?
Niech to będzie niespodzianka, niczym sztuczka magiczna.
To musi mieć...
rozmach.
Rozmach.
Nieźle!
Monsieur Claude?
Jest pan tam?
Monsieur Claude, czy to pan?
Mocniej trzymaj narzędzia, niezdarna safanduło!
Z flaszeczką nie masz takich problemów.
Jest pan pod wpływem?
Czyżbyśmy się ubzdryngolili? Wstręciuchu, zalałeś się?
Odpłynął.
Odpłynął, prawda?
Ty nadęty błaźnie!
Mogłeś zranić dziecko.
Co my tu mamy?
- Juliusz Verne. - W rzeczy samej.
- Znany we Francji. - Jeden z najznamienitszych.
Monsieur Labisse dał mi ostatnio książkę.
Często wysyła książki do dobrych domów,
jak sam to nazywa.
Ma jasny...
...cel.
Co masz na myśli?
Wszystko ma swój cel, nawet maszyny.
Zegary pokazują czas, pociągi wiozą do celu.
Zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Jak monsieur Labisse.
Dlatego smucą mnie zepsute maszyny.
Nie mogą robić tego, do czego były stworzone.
Może podobnie jest z ludźmi.
Jeśli zatracisz swój cel, to jakbyś był zepsuty.
Jak papa Georges.
Może uda się go naprawić.
Taki jest twój cel? Naprawiać rzeczy?
Nie wiem.
To robił mój ojciec.
Ciekawe jaki jest mój cel.
Nie wiem.
Może gdyby żyli moi rodzice...
...to bym wiedziała.
Chodź ze mną.
Od śmierci ojca, często tu przychodzę.
Wyobrażam sobie, że świat, to jedna, wielka machina.
One nigdy nie mają zbędnych części.
Wszystkie zawsze są użyteczne.
Skoro więc cały świat to machina...
...nie mogę być zbędną częścią. Muszę mieć swoje przeznaczenie.
A to znaczy, że ty również.
Schowajmy się.
Przyprowadzę Tabarda jutro o 19.
Nic im nie mów.
Jesteś tego pewien?
Nie do końca.
Ale to jedyny sposób, żeby...
go naprawić.
Jak ci minął dzień?
CABRET I SYN ZEGARMISTRZOSTWO
Chłopiec na torach! Tam jest chłopiec!
Złaź z torów! Tam jest chłopiec!
Zatrzymaj to!
Złaź z torów!
Uciekaj!
Uważaj!
Dobry.
Pracuje tu. Nieokrzesany, grubawy mężczyzna.
W Sekwanie?
Martwy? Jest pan pewien?
Nie, nie miał... żadnych krewnych.
Dziękuję, zbiorę jego dobytek. Bardzo dziękuję.
Skoro on nie żyje...
...to kto nakręca zegary?
- Dobry wieczór. - Tędy proszę.
Ja otworzę.
Co za niespodzianka. Wejdźcie.
Isabelle, co to ma znaczyć?
Nie złość się, proszę.
Ten młodzieniec nie jest tu mile widziany.
Odkryliśmy kim jest papa Georges.
Proszę o wybaczenie, madame. Byłem pewien, że się pani nas spodziewa.
Niezwłocznie wyjdę, jeśli pani sobie tego życzy.
Mówcie ciszej.
Mój mąż śpi. Nie ma się za dobrze odkąd...
Nie każ im wychodzić.
Nie chciałbym się narzucać, madame Melies,
ale jeśli miałoby to być nasze jedyne spotkanie,
pozwolę sobie wyrazić
ogromną wdzięczność, jaką jestem winien pani mężowi.
Gdy byłem mały, widziałem wszystkie jego filmy.
Zainspirowały mnie.
Pani mąż to wielki artysta.
Miło mi, że wspomina pan jego filmy z taką życzliwością.
Ale... jest obecnie bardzo kruchy.
Wspominanie przeszłości tylko go zrani.
Zatem odejdziemy, madame.
Pozwolę sobie jedynie zauważyć...
...że jest pani nadal tak urocza, jak w filmach.
- Mamo? - Grała pani w filmach?
W większości jego filmów.
- Byłaś aktorką? - Cóż, ja...
Bardzo dawno temu. To były...
To były inne czasy.
Byłam wtedy inną osobą.
Może zechciałaby pani ponownie ją spotkać?
Posiadamy film.
Jeden z filmów Georgesa?
To niemożliwe. Wszystkie przepadły.
Możemy pani pokazać?
- Prosimy. - Tak, mamo. Prosimy.
Dobrze, ale szybko.
Byłaś aktorką, prawdziwą, aktorką filmową!
- To niebywale romantyczne. - To wcale nie tak.
Nie byliśmy gwiazdami filmowymi, jakie są teraz.
Ale dobrze się bawiliśmy.
Madame Melies?
- To jest w kolorze! - Ależ oczywiście.
Malowaliśmy ręcznie klatka po klatce.
Mamo, to ty!
Tak.
Przepiękne.
Byłaś piękna.
Nadal jest.
Wszędzie rozpoznałbym odgłos projektora.
Georges...
...tak długo starałeś się zapomnieć.
Doprowadziło cię to tylko do zgryzoty.
Może już czas, żeby sobie przypomnieć.
Chciałbyś wiedzieć?
Tak.
Tak jak ty...
...uwielbiałem naprawiać rzeczy.
Zaczynałem jako magik. Mama Jeanne była moją asystentką.
Odnosiliśmy sukcesy. Posiadaliśmy nawet własny teatr.
Ale zawsze dłubałem przy maszynach.
Miałem w teatrze pracownię, w której wymyślałem iluzje.
Zbudowałem nawet działającego automata.
To było istne cudeńko. Włożyłem w niego całe serce i duszę.
Którejś nocy z mamą Jeanne poszliśmy do cyrku.
Przechodziliśmy obok różnych atrakcji, gdy coś zauważyłem.
Coś dziwnego. Coś wspaniałego.
To was przerazi! Zapraszamy na ruchome obrazy!
Bracia Lumiere wynaleźli filmy.
Zakochałem się w tym. Jakże mógłbym nie stać się tego częścią.
To było jak nowy rodzaj magii.
Prosiłem braci Lumiere, żeby mi sprzedali kamerę, ale odmówili.
Byli przekonani, że filmy to tylko chwilowa moda
i nie widzieli w tym przyszłości. Tak twierdzili.
Zbudowałem więc własną kamerę z części po automacie.
Musiałem brać udział w tym nowym cudzie.
Zaryzykowaliśmy i sprzedaliśmy teatr oraz wszystko, co mieliśmy,
- żeby wybudować studio filmowe. - Doskonale.
Kamery gotowe?
I zaczęła się wielka przygoda.
Spójrz na siebie! Uwielbiam ten kształt, Mel.
To płótno, tak?
Napisałem, zaprojektowałem, wyreżyserowałem i zagrałem
w setkach filmów.
Gotowy.
To było świetne.
Wyglądało dobrze.
Cięcie. Dajcie mi dwie minuty. Do tej pory było dobrze.
Benny? Na słówko.
Benny, jeśli mocniej pociągniesz lewą rękę,
głowa pójdzie wyżej i będzie lepiej...
Pod brzuch!
Doskonale, doskonale.
Układ wyszedł świetnie. Dziękuję, panowie.
- Początkowe pozycje! - Wszyscy na miejsca!
Akcja!
Doskonale, doskonale. Od początku.
Żeby zabić, wojownicy. Żeby zabić!
I... atak!
Dźgamy, dźgamy i pchnięcie!
Dobrze.
Dobrze. Świetnie, wojownicy. Przygotować się do ataku.
I... wojownicy!
Trzy, dwa, jeden, cięcie!
Szkielety, świetnie. Możecie iść.
Proszę pirotechników. Wojownicy się nie ruszają.
Wszyscy uwaga. Czekajcie na mój znak.
Trzy, dwa, jeden, akcja!
Magiczne sztuczki i iluzje stały się moją specjalnością.
Świat wyobraźni.
Moja piękna żona była mą muzą, mą gwiazdą.
O niczym więcej nie można było marzyć.
Akcja!
Myśleliśmy, że to się nigdy nie skończy.
Bo jakże by?
Ale nastała wojna.
Młodość i nadzieja przeminęły.
Świat nie miał czasu na magiczne sztuczki i filmy.
Powracający żołnierze tak bardzo przeżyli rzeczywistość,
że nie ciekawiły ich filmy.
Gusta się zmieniły, ale ja nie.
Nikt już nie chciał oglądać moich filmów.
W efekcie... nie mogłem płacić aktorom...
ani prowadzić dalej interesu...
a mój zaczarowany zamek popadł w ruinę.
Wszystko przepadło.
Którejś nocy, w chwili zwątpienia...
spaliłem wszystkie dekoracje i kostiumy.
Filmy musiałem sprzedać firmie, która je przetopiła.
Z uzyskanego tworzywa robiono obcasy do butów.
Za zarobione pieniądze kupiłem sklepik z zabawkami...
...i tak już pozostało.
Jedyne czego nie zniszczyłem, to mój ukochany automat.
Oddałem go do muzeum, w nadziei, że tam będzie jego miejsce.
Ale nigdy nie umieścili go na wystawie. A potem muzeum spłonęło.
Przepadło wszystko, co stworzyłem.
Pozostał popiół i wypłowiałe taśmy filmowe.
Życie nauczyło mnie jednego, Hugo,
i to nie tego, czego oczekiwałem.
Szczęśliwe zakończenia zdarzają się tylko w filmach.
Zaraz wracam.
Przestań straszyć monsieur Fricka.
Schatzi, co on tam ma?
Wielkie nieba!
Widzisz to?
Odwagi, mój ty żołnierzu.
Monsieur Frick, brak mi słów!
- Dobry wieczór. - Witam.
Coś zatrważającego miało miejsce.
- Cóż takiego? - Znacie monsieur Claude'a?
Znaleziono go martwego.
- Nie. - Monsieur Claude'a!
Zatem nie będzie więcej nakręcał zegarów.
Masz przyjaciółkę!
- Witam. - Witam.
Monsieur Claude nie żyje.
Jak to? Co mu się stało?
Jego zwłoki znaleziono w Sekwanie. Zdaje się, że po miesiącach.
Jakoś mnie to nie dziwi. Nie wylewał za kołnierz.
To prawda, był opojem.
- Tego bym nie powiedział. - Przecież był pijakiem!
Spadajcie!
Wypiłby i całą Sekwanę.
Idźcie stąd!
Zaczekaj!
- Puszczaj! Puszczaj! - Myślałeś, że mi umkniesz?
- Gustavie, miejże serce! - Proszę mi pomóc!
- Proszę. - Nie.
Zbyt długo szkodził na tym dworcu.
Idziemy!
- Co on zrobił? - Puść mnie!
- I co teraz?! - Proszę tego nie robić!
Zostań tutaj.
Pan nie rozumie, ja muszę wyjść.
Nigdzie nie pójdziesz zanim nie znajdziemy twoich rodziców.
- Nie mam rodziców! - Zatem trafisz prosto do sierocińca.
Nauczysz się tam paru rzeczy. Tak jak ja.
Jak wykonywać polecenia. Jak być samodzielnym.
Jak przetrwać bez rodziny. Bo żadnej nie potrzebujesz.
Komenda policji, 7. dzielnica?
Tak, to znowu ja. Kolejna sierota.
To był pracowity tydzień.
Wtargnięcie, kradzież, grabież, zaśmiecanie, recydywa,
włóczęgostwo, igraszki. Co za różnica?
Proszę po niego przyjechać.
Przy okazji, jak się pan miewa?
Wróciła?
Myśli pan, że jest ojcem? Wyśmienicie.
Pewnie dowiemy się za siedem miesięcy.
Proszę wybaczyć. W marcu? Postaram się być.
Nie zwykłem tak bardzo planować do przodu.
Jest pan pewien?
To mi wielce schlebia.
Nie wiem czy to wypada, żebym został ojcem chrz...
Proszę poczekać!
Maximilian!
Z drogi!
Odsunąć się! Z drogi!
Maximilian, szukaj!
Nie może mi uciec!
Tam nie ma się gdzie schować, chłopcze!
...307, 308, 309...
Uciekł inną drogą. Idziemy!
Ty!
Z drogi!
Mam cię!
Tam jest chłopiec! Zatrzymuj! Chłopiec na torach!
Wyłaź stamtąd!
Odsunąć się! Zrobić miejsce!
Coś ty sobie myślał? Jesteś ranny?
Chodź!
Odsunąć się.
Sierociniec już sobie z tobą poradzi.
- To nie jest miejsce dla mnie! - A gdzie jest?
Dziecko musi gdzieś przynależeć.
Proszę mnie posłuchać!
Pan nie rozumie. Musi mnie pan puścić.
Nie wiem dlaczego mój ojciec zginął, ani dlaczego zostałem sam.
To moja jedyna szansa...
...żeby pracować.
Pan powinien rozumieć!
Ja rozumiem!
Ja rozumiem.
Monsieur...
Jego miejsce jest przy mnie.
- Przepraszam. Jest zepsuty. - Nie jest.
Sprawił się doskonale.
Szanowni goście, z dumą witam na uroczystości
na cześć życia i twórczości Georgesa Meliesa!
Przez lata jego filmy uznawano za stracone.
Nawet sam monsieur Melies tak sądził. Ale zaczęliśmy szukać.
W piwnicach, prywatnych kolekcjach, stodołach i katakumbach.
Nasz wysiłek został zwieńczony starymi negatywami,
pudłami odbitek i kuframi pełnymi zniszczałych filmów,
które udało nam się odratować.
Posiadamy obecnie przeszło 80 filmów Georgesa Meliesa.
IDzisiaj ich twórca, nowy członek wydziału Akademii Filmu,
jest tu, by się nimi podzielić.
Brawo!
Panie i panowie...
Stoję dziś przed państwem...
dzięki pewnemu odważnemu młodzieńcowi...
który zobaczył zepsutą maszynę...
i wbrew wszelkim przeciwnościom, ją naprawił.
Była to najmilsza sztuczka magiczna...
jaką w życiu widziałem.
A teraz, drodzy przyjaciele,
zwracam się do was takimi, jakimi naprawdę jesteście:
czarodziejami, syrenami...
podróżnikami, poszukiwaczami przygód, magikami.
Podążcie ze mną w ten sen.
Może pan zacząć od taumatropu, zoetropu, praksinoskopu.
Nauka historii filmu powinna się zaczynać od...
malowideł naskalnych z...
- Niaux. - Niaux.
- ...o psiej socjalizacji. - A nie psiej romantyczności?
Monsieur Frick, wykrywam perłę w pana ostrydze?
Chłopak to zaprojektował. W ogóle nie skrzypi.
- Nie zapominaj o uśmiechu, kochanie. - Którym? Opanowałem trzy do perfekcji.
Bez obaw. Teraz jestem pełnosprawnym mężczyzną. Prawda, skarbie?
Proszę stuknąć w talię. Leci, leci... i jest!
- Czy to ta karta? - To ona.
Pewnego razu spotkałam chłopca, który nazywał się Hugo Cabret.
Mieszkał na dworcu kolejowym.
"Dlaczego tam mieszkał?" moglibyście zapytać.
I o tym właśnie będzie ta książka.
O niezwykłym młodzieńcu,
który usilnie starał się rozwikłać tajemnicę wiadomości od ojca...
...i jak ona wskazała mu drogę...
...do nowego domu.
tekst polski: Caffrey korekta: Shylock
<> www.kinomania.org